یک شبان یا کهانت همگانی؟

شما نیز مثل سنگهای زنده بنا کرده می‌شوید به عمارت روحانی و کهانت مقدس تا قربانی های روحانی و مقبول خدا را بواسطه عیسی مسیح بگذرانید.
اول پطرس ۲:۵

لکن شما قبیله برگزیده و کهانت ملوکانه وامت مقدس و قومی که ملک خاص خدا باشدهستید تا فضایل او را که شما را از ظلمت، به نورعجیب خود خوانده است، اعلام نمایید.
اول پطرس ۲:۹

این مقاله خواننده را به چالش می‌کشد تا کتاب‌مقدس را دربارهٔ این پرسش بررسی کند: آیا باید فقط یک شبان هر هفته موعظه کند، یا موعظه باید از همهٔ مردان باشد (آن‌گونه که روح‌القدس آنان را به سخن گفتن هدایت می‌کند)؟ لطفاً به این آیه توجه کنید:

پس‌ای برادران مقصود این است که وقتی که جمع شوید، هریکی از شما سرودی دارد، تعلیمی دارد، زبانی دارد، مکاشفه‌ای دارد، ترجمه‌ای دارد، باید همه بجهت بنا بشود.
اول قرنتیان ۱۴:۲۶

روشن بود که مقصود این است که کلیسا با سهم هر یک از اعضا بنا شود (اول قرنتیان ۱۴:۵، اول قرنتیان ۱۴:۱۶). پولس همین را در نامه‌اش به کلیسای افسس نیز نشان می‌دهد:

و او بخشید بعضی رسولان و بعضی انبیا وبعضی مبشرین و بعضی شبانان و معلمان را،

برای تکمیل مقدسین، برای کار خدمت، برای بنای جسد مسیح،
افسسیان ۴:۱۱-۱۲

خدا عطایای گوناگون به افراد گوناگون داد تا کلیسا به‌وسیلهٔ «فیض گوناگون خدا» (اول پطرس ۴:۱۰) بنا شود. هیچ انسانی همهٔ عطایای گوناگون خدا را ندارد. بنابراین یک نفر نمی‌تواند به‌تنهایی همهٔ کارِ بنای بدن مسیح را انجام دهد. پولس باز در اول قرنتیان ۱۲ بر ضرورت اینکه اعضای بدن با هم کار کنند تأکید می‌کند:

زیرابدن یک عضو نیست بلکه بسیار است.
اگر تمام بدن چشم بودی، کجامی بود شنیدن و اگر همه شنیدن بودی کجا می‌بودبوییدن؟
اول قرنتیان ۱۲:۱۴،۱۷

چه اشکالی دارد که یک نفر سرپرست همه باشد؟

به کلیسا چیزی نوشتم لکن دیوترفیس که سرداری بر ایشان را دوست می‌دارد ما را قبول نمی کند.
سوم یوحنا ۸

این نمونه‌ای است از یک مرد، دیوترفیس، که دوست داشت بر دیگران سرداری کند، یعنی دوست داشت بر جمع مسلط باشد. خطرناک است که یک نفر سرپرست تمام جماعت کلیسا باشد. این وضع جایی برای نظارت و توازن باقی نمی‌گذارد. حتی نویسندگان قانون اساسی آمریکا نیز نظام حکومت را بر اساس اندیشهٔ «مشایخ»، یعنی گروهی از مردان که با هم ادارهٔ حکومت را بر عهده داشته باشند، طراحی کردند. دستور پطرس به مشایخ کلیسا این بود: «گله خدا را که در میان شماست بچرانید» (اول پطرس ۵:۲)، اما «نه‌چنانکه بر قسمت های خود خداوندی بکنید بلکه بجهت گله نمونه باشید» (اول پطرس ۵:۳).

اصلاً هدف از گرد هم آمدن چیست؟

و ملاحظه یکدیگررا بنماییم تا به محبت و اعمال نیکو ترغیب نماییم.
و از با هم آمدن در جماعت غافل نشویم چنانکه بعضی را عادت است، بلکه یکدیگر را نصیحت کنیم و زیادتر به اندازه‌ای که می‌بینید که آن روز نزدیک می‌شود.
عبرانیان ۱۰:۲۴-۲۵

باید به یاد داشته باشیم که دلیل گرد هم آمدن و جمع شدن هر هفته این است که (۱) نان را پاره کنیم (کارهای رسولان ۲:۴۲)، (۲) دعا کنیم، (۳) تعلیم رسولان را بشنویم، (۴) یکدیگر را به محبت و اعمال نیکو ترغیب و نصیحت کنیم (عبرانیان ۱۰:۲۴-۲۵)، و (۵) یکدیگر را با مزامیر و تسبیحات و سرودهای روحانی تعلیم و نصیحت کنیم:

کلام مسیح درشما به دولتمندی و به‌کمال حکمت ساکن بشودو یکدیگر را تعلیم و نصیحت کنید به مزامیر وتسبیحات و سرودهای روحانی و با فیض در دلهای خود خدا را بسرایید.
کولسیان ۳:۱۶

آیا اشتباه است که یک نفر موعظه کند؟

نه. به نظر می‌رسد که گاه‌گاهی کسی به کلیسای منطقه‌ای می‌آمد و سخن می‌گفت. نمونهٔ برجستهٔ آن موعظهٔ پولس برای کلیسای تروآس است. آنان در اول هفته برای پاره کردن نان جمع شدند و پولس «برای ایشان موعظه می‌کرد و سخن او تانصف شب طول کشید» (کارهای رسولان ۲۰:۷).

اما اگر هر هفته تنها یک نفر موعظه کند و فرصتی برای تشویق و نصیحت یکدیگر یا شنیدن سخن دیگران نباشد، بدن آن‌گونه که خدا دستور داده است بنا نمی‌شود. و «خود را فریب مدهید، خدا رااستهزاء نمی توان کرد. زیرا که آنچه آدمی بکارد، همان را درو خواهد کرد.» (غلاطیان ۶:۷). آنچه بکاریم، همان را درو خواهیم کرد. اگر با دقت از تعالیم کلام خدا پیروی نکنیم، کلیسا آسیب خواهد دید. رشد واقعی کلیسا تنها از اطاعت حاصل می‌شود، یعنی انجام دادن این امور به همان شیوه‌ای که او مقرر فرموده است (یوشع ۱:۸، مزامیر ۳۷:۲۳، اول قرنتیان ۱۴:۴۰).

سخن پایانی

دعای ما این است که در آنچه نوشته شد تأمل کنید، و مانند اهالی بیریه باشید و هر روز کتب را تفتیش کنید که آیا این همچنین است:

و اینهااز اهل تسالونیکی نجیب‌تر بودند، چونکه درکمال رضامندی کلام را پذیرفتند و هر روز کتب را تفتیش می‌نمودند که آیا این همچنین است.
کارهای رسولان ۱۷:۱۱

در آنچه می‌گویم تفکر کن زیراخداوند تو را در همه‌چیز فهم خواهد بخشید.
دوم تیموتاوس ۲:۷