انسان نفس زنده بود

انسان در میان همهٔ آفریده‌های خدا یگانه بود، زیرا خدا در او دمید. خدا انسان را از حیوانات متفاوت ساخت: انسان نه تنها بدنی جسمانی داشت، بلکه نفسی زنده نیز داشت.

یگانه فرمان خدا

خدا در سرزمین عدن باغی کاشت که انواع بسیاری از درختان در آن بود. در وسط باغ دو درخت برجسته بود به نام درخت حیات و درخت معرفت نیک و بد. خدا گفت که آنان می‌توانند از همهٔ درختان میوه‌دار زیبا بخورند، به جز یکی. دربارهٔ یکی از آن دو درخت برجستهٔ باغ، یعنی درخت معرفت نیک و بد، خدا گفت: «نخورید!» خدا نه تنها انسان را از خوردن آن درخت منع کرد، بلکه وعده داد که در همان روزی که از آن بخورد، هرآینه خواهد مرد.

انسان از خدا نافرمانی کرد

زن پس از آنکه فریب مار را خورد و از او متقاعد شد، از آن میوه خورد. او زیبایی درخت و میوه‌اش را دید و باور کرد که دانا خواهد شد؛ پس از آن خورد و به شوهرش نیز داد و او هم خورد.

آیا او مرد؟

پس آیا آنان مردند؟ چشمانشان باز شد و برای خود سترها دوختند. از نظر جسمانی زنده و سالم بودند. از این قسمت روشن است که آدم و حوا از نظر جسمانی نمردند. اما خدا بسیار روشن گفته بود:

آنان مردند!

یادداشت: انسان آفریده شده بود تا تا ابد با خدا زندگی کند. روزی که آدم گناه کرد، از نظر روحانی مرد و روند مرگ جسمانی‌اش آغاز شد؛ روندی که سرانجام در نهصد و سی سالگی به مرگ جسمانی او انجامید (پیدایش ۵:۵). و «موت ثانی» (مکاشفهٔ یوحنا ۲۰:۱۴)، یعنی جدایی ابدی از خدا، بی‌گمان در انتظار کسانی است که از او دور می‌مانند.

مرگ روحانی انسان

لطفاً توجه کنید که پیش از نافرمانی از خدا، کتاب‌مقدس در پیدایش ۲:۲۵ می‌گوید:

اما اکنون، پس از خوردن میوهٔ ممنوع، فهمیدند که عریانند و برای خود سترها ساختند؛ خود را از حضور خدا پنهان کردند، و آدم وقتی خداوند او را صدا زد ترسید. بی‌شک چیزی برایشان رخ داده بود، اما آن چیز جسمانی نبود. دگرگونی در درون بود. آری، آنان مردند، درست همان‌گونه که خدا فرموده بود؛ اما این مرگ، مرگ جسمانی نبود، بلکه مرگ روحانی بود (افسسیان ۲:۵، کولسیان ۲:۱۳).

پسر آدم چطور؟

وقتی آدم صاحب پسر شد، نوشته شده است که آن فرزند به شباهت و به صورت پدرش، آدم، به دنیا آمد.

آدم به صورت خدا آفریده شده بود. شیث به صورت و شباهت پدرش آدم به دنیا آمد، کسی که از نظر روحانی مرده بود. بنابراین شیث نیز از بدو تولد از نظر روحانی مرده بود.

همین برای همهٔ انسان‌ها صادق است

به وساطت یک انسان، یعنی آدم، گناه وارد جهان شد. نتیجه‌اش مرگ روحانی بود، و این مرگ روحانی سپس به همهٔ انسان‌ها رسید، به‌طوری که هر انسانی، یعنی هر یک از نوادگان آدم، از نظر روحانی مرده به این جهان می‌آید.

همین برای شما نیز صادق است

دربارهٔ نوادگان آدم پس از سرکشی او بر ضد خدا، لطفاً به این سه آیه توجه کنید:

نوادگان جسمانی آدم نه تنها از نظر روحانی مرده هستند، بلکه محکوم نیز هستند و خدا در کتاب‌مقدس آنان را گناهکار می‌خواند. اما لطفاً توجه کنید که این وضعیت به سبب نافرمانی خود شخص پدید نیامد. کتاب‌مقدس می‌گوید:

اگر پیوند ما با آدم ما را از نظر روحانی مرده می‌سازد...
اگر پیوند ما با آدم ما را محکوم می‌سازد...
اگر پیوند ما با آدم ما را گناهکار می‌سازد، پس
از چه زمانی به آدم پیوند خوردیم؟

         پاسخ این است: از لحظهٔ شکل گرفتن در رحم مادر.

در همان لحظه‌ای که در رحم مادر شکل می‌گیریم، به آدم پیوند می‌خوریم. دو چشم داریم، یک بینی، و بنا بر کتاب‌مقدس، روحی مرده. پس هر یک از ما، در لحظه‌ای که در رحم شکل می‌گیرد، عضوی از نسل بشر، از نوادگان آدم، و مرده، محکوم و گناهکار می‌شود.

مکتوب است

همه گناه کرده‌اند

• از نظر روحانی مرده‌اند

• محکوم‌اند

• گناهکارند