यसलाई पुस्तकमा लेख!

परमेश्वरले हामीलाई देखाउनुहुने कुराहरू लेख्नको लागि एउटा कापी हुनु महत्त्वपूर्ण छ, ताकि पछि ती फेरि हेर्न र ती कुराहरू सम्झन सकौँ।

परमेश्वरले यशैयालाई “…एउटा पाटीमा लेख्…” र “…एउटा मुट्ठामा यो लेख्…” भन्नुभयो, र यसको कारण यो थियो: “…ताकि आउने समयको निम्ति यो गवाहीको रूपमा सुरक्षित हुन सकोस्…”।

यस खण्डबाट हामी जान्दछौँ कि कुराहरू लेख्ने उद्देश्य भविष्य हो। हामी शब्दहरू यसैले लेख्छौँ कि कसैले, हामी आफैँ वा अरू कसैले, पछि कुनै भावी समयमा ती पढोस्।

यो कुरा एउटा पुस्तकमा लेख्

“तब रपीदीममा अमालेक जातिका सेना आएर इस्राएललाई आक्रमण गरे । त्यसैले मोशाले यहोशूलाई भने, “केही मानिसहरू छानेर जाऊ र अमालेकीहरूसित युद्ध गर । भोलि म परमेश्‍वरको लट्ठी मेरो हातमा लिएर पर्वतको टुप्पोमा उभिनेछु ।” त्यसैले मोशाको आज्ञामुताबिक यहोशू अमालेकीहरूको विरुद्धमा लडे जब कि मोशा, हारून र हूरचाहिँ पर्वतको टुप्पोमा उक्ले । मोशाले आफ्ना हात माथि उठाउँदा इस्राएलले जित्थो भने तिनले आफ्ना हात तल झार्दा अमालेकीहरूले जित्‍न थाल्थे । मोशाका हात थाक्दा हारून र हूरले एउटा ढुङ्गा ल्याएर तीमुनि राखिदिन्थे । त्यसै बेला हारून एकापट्टि र हूर अर्कोपट्टि बसेर तिनका हात माथि उठाउँथे । सूर्यास्त नहोउञ्‍जेलसम्म मोशाका हात थामिए । अनि यहोशूले अमालेकीहरूलाई तरवारले पराजित गरे । परमप्रभुले मोशालाई भन्‍नुभयो, “यो कुरा एउटा पुस्तकमा लेख् र त्यो यहोशूलाई बताइदे किनकि म अमालेकीहरूको स्मृति आकाशमुनिबाट पूर्ण रूपमा नामेट पारिदिनेछु ।” तब मोशाले त्यहाँ एउटा वेदी बनाए र त्यसको नाउँ “परमप्रभु मेरो झण्डा हुनुहुन्छ” राखे । तिनले भने, “पुस्तादेखि पुस्तासम्म परमप्रभु नै अमालेकीहरूसित लड्नुभएको होस् भनेर उहाँको सिंहासनतिर हात उचालिएको थियो ।””
प्रस्थान १७:८-१६

युद्ध सकिएपछि र यहोशूले जितेपछि, यसो लेखिएको छ:

यो विचार मोशाको थिएन, तर परमेश्वरको थियो। परमेश्वर चाहनुहुन्थ्यो कि यो विजय एउटा पुस्तकमा लेखियोस्, ताकि पछि यो फेरि सुनाउन सकियोस्।

त्यो यहोशूलाई बताइदे

(परमप्रभुले गर्नुभएका कुराहरू सम्झन) सम्झनाको प्रयोग कसरी हुन्छ भनी व्यवस्था ७:१७-१९ मा हेरौँ:

“'यी जातिहरू सङ्ख्यामा हामीभन्दा धेरै भएकाले हामीले कसरी धपाउन सकौँला' भनी तिमीहरूले आफ्ना ह्रदयमा सोच्यौ भने पनि तिनीहरूदेखि नडराओ । परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्‍वरले फारो र सबै मिश्रीलाई के गर्नुभयो भनी तिमीहरूले याद राख्‍नू । भयानक दुःखकष्‍ट, चिन्ह, आश्‍चर्य, शक्तिशाली हात र फैलिएको पाखुरा जसद्वारा परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्‍वरले तिमीहरूलाई ल्याउनुभयो, सो तिमीहरूका आँखाले देख्यौ । तिमीहरू डराएका ती सबै जातिलाई पनि परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्‍वरले त्यसै गर्नुहुने छ ।”
व्यवस्था ७:१७-१९

परमेश्वरले मानिसहरूलाई शत्रुहरूदेखि नडराउन, बरु परमेश्वरले विगतमा उनीहरूको लागि गरिसक्नुभएका कुराहरू याद राख्न र विश्वासमा उत्साहित हुन आज्ञा दिनुभयो। पुस्तकमा लेखिएका वचनहरूले उनीहरूलाई सम्झन मदत गर्ने थिए।

यी खण्डहरूबाट हामी विश्वास गर्छौँ कि यी कुराहरू पुस्तकमा लेख्नु परमेश्वरबाट हो र हाम्रो भलाइको लागि हो:

1. परमेश्वरले धर्मशास्त्रबाट हामीलाई देखाइरहनुभएका कुराहरू
2. ती खण्डहरूको प्रकाशमा हामीले गर्नुपर्छ भनी महसुस गरेका व्यावहारिक कामहरू
3. ती कामहरूको परिणामस्वरूप परमेश्वरले हाम्रो जीवनमा हुन दिनुभएका कुराहरू।

त्यसैले एउटा कापी लिनुहोस्, हरेक दिन परमेश्वरसँग भेट्दा उहाँले तपाईंलाई प्रकट गर्नुहुने कुराहरू लेख्न थाल्नुहोस्, अनि पछि ती कुरा फेरि आफैँलाई सुनाउनुहोस्।

दशकौँसम्म यसरी जिइएको जीवनका उदाहरणहरूका लागि, psalm10218.com (अङ्ग्रेजीमा) हेर्नुहोस्, जुन २५ वर्षभन्दा बढी समयसम्म एक जना मानिसले परमेश्वरसँग बिताएका शान्त समयका कापीहरूको दैनिकी हो।

सम्बन्धित लेखहरू

• तैँले यसलाई दिनरात मनन गर्ने छस्

← वचन ग्रहणमा फर्कनुहोस्