ख्रीष्टमा प्रिय भाइबहिनीहरू,
म प्रार्थना गर्छु कि प्रभुले तपाईंहरूलाई उहाँको ज्ञानमा बुद्धि र प्रकाशको आत्मा दिइरहनुभएको होस्, र हामी विश्वास गर्नेहरूप्रति उहाँको शक्तिको अत्याधिक महानताको ज्ञानमा तपाईंहरू बढिरहनुभएको होस्, उहाँको शक्तिको त्यही कार्यअनुसार, जुन उहाँले ख्रीष्टमा गर्नुभयो जब उहाँले उहाँलाई मृतकहरूबाट जीवित पार्नुभयो र स्वर्गीय स्थानहरूमा आफ्नो दाहिने हातपट्टि बसाल्नुभयो। हामी सबैले ज्ञानको निम्ति अझ लगनसाथ पुकारौँ, त्यसलाई चाँदीझैँ खोजौँ र लुकाइएको धनझैँ खोतलौँ, ताकि परमेश्वरको प्रतिज्ञा पाएर उहाँको पुनरुत्थानको शक्तिलाई भेट्टाउन, बुझ्न र त्यसमा हिँड्न सकौँ।
पत्रुसले झैँ तपाईंहरूका “निष्कपट मनलाई उत्साहित तुल्याउन” चाहेर, “पवित्र अगमवक्ताहरूले बोलेका वचनहरू र तिमीहरूका प्रेरितहरूद्वारा हाम्रा प्रभु र मुक्तिदाताका आज्ञाहरूको याद गर्न सक” (२ पत्रुस ३:१-२), मैले धेरै समयदेखि मेरो पछिल्लो पत्रपछि अर्को पत्र लेख्ने विचार गरेको थिएँ, तर समय निकाल्न गाह्रो भयो। यो पनि कहिल्यै नलेखिएको अर्को पत्र नबनोस् भनेर, मैले मेरो पुरानो शान्त समयको एउटा कापी पल्टाएर, सन् १९९१ को जनवरीमा फल फलाउने विषयमा प्रभुले मलाई दिनुभएका केही विचार सीधै सार्ने निर्णय गरेँ। ती विचारले “हाम्रो प्रेरणा के हुनुपर्छ, हाम्रो उद्देश्य के हो?” भन्ने प्रश्नको जवाफ दिन्छन्, मेरो सरल र अलि जिद्दी दृष्टिकोणबाट। ती विचारले तपाईंहरूलाई केही सहायता गरून् भनी म प्रार्थना गर्छु। सधैँझैँ, म केवल यति अनुरोध गर्छु कि मैले भनेको कुरामा तपाईंहरू विचार गर्नुहोस्, र प्रभुले तपाईंहरूलाई सबै कुरामा समझ देऊन् (प्रेरित १७:११, हितोपदेश १४:१२,१५, अय्यूब ३४:३-४)।
त्यसैले, यदि म धेरै फल मात्र फलाउँछु भने, तपाईं महिमित हुनुहुनेछ, र मैले मेरो अस्तित्वको उद्देश्य पूरा गर्नेछु!!! त्यसोभए... म कसरी धेरै फल फलाउँछु???
“जो ममा रहन्छ र म त्यसमा रहनेछु, त्यसले धैरै फल फलाउँछ”
यूहन्ना १५:५
त्यसैले, यदि म तपाईंमा मात्र रहन्छु र तपाईं ममा, भने म:
नं. १ धेरै फल फलाउनेछु
नं. २ परमेश्वरलाई महिमा दिनेछु!
त्यसोभए, म कसरी ख्रीष्टमा रहन्छु र उहाँलाई ममा रहन दिन्छु? तपाईंको वचनले के भन्छ?
यदि धेरै फल फलाउनु = परमेश्वरलाई महिमा दिनु हो (यूहन्ना १५:८),
भने हाम्रो उद्देश्य धेरै फल फलाउनु हो।
यदि ख्रीष्टमा रहनु, र उहाँ हामीमा रहनुले धेरै फल फलाउँछ (यूहन्ना १५:५),
भने हाम्रो उद्देश्य ख्रीष्टमा रहनु, र उहाँलाई हामीमा रहन दिनु हो।
यदि उहाँका आज्ञाहरू पालन गर्नु नै उहाँमा रहनु, र उहाँ हामीमा रहनु हो
(१ यूहन्ना ३:२४ मा लेखिएझैँ),
भने हाम्रो उद्देश्य उहाँका आज्ञाहरू पालन गर्नु हो!!!
व्यावहारिक प्रयोग: म उहाँको वचनमा प्रार्थनापूर्वक मनन गरेर परमेश्वरको खोजीलाई मेरो जीवनको सबैभन्दा पहिलो प्राथमिकता बनाउनेछु; र जब जब उहाँ बोल्नुहुन्छ, जब जब उहाँले आफ्नो आत्माद्वारा मलाई प्रेरित गर्नुहुन्छ, तब तब उहाँको आज्ञा पालन गर्नु मेरो अभिप्राय हो। योभन्दा कम गरेर म मेरो अस्तित्वको उद्देश्य नै पूरा गर्न सक्दिनँ।
तर याद राख्नुहोस्, “आत्मामा सुरु गरेका थियौ”, अर्थात् सुनेर र विश्वास गरेर, हामीले अब “शरीरमा अन्त हुन” खोज्नु हुँदैन (गलाती ३:२-३)। जसरी हामी विश्वासद्वारा अनुग्रहले उद्धार पाउँछौँ, त्यसरी नै हामी पवित्र पनि पारिन्छौँ, कलस्सी २:६ मा भनेझैँ: “तिमीहरूले येशू ख्रीष्टलाई जुन प्रकारले प्राप्त गर्यौ, सोही प्रकारले उहाँमा हिँड”। त्यसैले, हामीले हामीभित्र भएका सबै कुराले उहाँको आज्ञा पालन गर्नुपर्छ, तापनि हाम्रो भरोसा कहिल्यै हामीमा, हाम्रा प्रयासमा, देख्ने हाम्रो क्षमतामा वा गर्ने हाम्रो क्षमतामा हुनुहुँदैन। फिलिप्पी ३:३ ले भनेझैँ, हामीले “ख्रीष्ट येशूमा गर्व गर्दछौँ, र शरीरमा कुनै भरोसा राख्दैनौँ”, किनकि हामीलाई कुनै पनि कुरा गर्न सक्षम बनाउनुहुने उहाँ, र उहाँ मात्र हुनुहुन्छ। यदि हामी परमेश्वरको वचनमा हेर्छौँ र त्यहाँ केही देख्छौँ भने, त्यो हाम्रो श्रेय होइन भन्ने कुरामा हामी निश्चित हुन सक्छौँ। याद गर्नुहोस्, येशूले पत्रुसलाई भन्नुभयो: “योनाका छोरा सिमोन तिमी धन्यका हौ, किनकि शरीर र रगतले यो कुरा तिमीलाई प्रकट गरेको होइन, तर स्वर्गमा हुनुहुने मेरा पिताले प्रकट गर्नुभएको हो” (मत्ती १६:१७)। पत्रुसले बुझ्न सके, र प्रभुले उनको प्रशंसा गर्नुभयो, तर श्रेय परमेश्वरलाई दिइयो। जब परमेश्वरका आत्माले हामीलाई केही प्रकट गर्नुहुन्छ र हामीमा आज्ञा पालन गर्ने इच्छा जाग्छ, त्यो पनि हामीबाट आउँदैन। “तिमीहरूलाई दुवै इच्छा र काम गर्न लगाउनलाई तिमीहरूमा काम गर्नुहुने उहाँ नै हुनुहुन्छ” (फिलिप्पी २:१३)। हाम्रो स्वाभाविक प्रतिक्रिया परमेश्वरविरुद्ध विद्रोह हो, किनकि शरीरको मानसिकता “परमेश्वरको व्यवस्थाको अधीनमा छैन, न यो बस्न नै समर्थ हुन्छ” (रोमी ८:७)। त्यसैले, जब हामी परमेश्वरको आज्ञा पालन गर्ने इच्छा आफूमा भएको पाउँछौँ, त्यो पनि परमेश्वरले नै हामीलाई दिनुभएको हो। अन्तमा, देखेर र आज्ञा पालन गर्ने इच्छा भएर हामी “उहाँका आज्ञाहरू पालन गर्न” सक्षम हुन्छौँ भने, हामीलाई सक्षम बनाउनुहुने परमेश्वर, र परमेश्वर मात्र हुनुहुन्छ। उही पदले “काम” पनि भन्छ: “दुवै इच्छा र काम गर्न लगाउनलाई तिमीहरूमा काम गर्नुहुने उहाँ नै हुनुहुन्छ”। हो, हामीले उहाँको आज्ञा पालन गर्ने रोजाइ गर्नुपर्छ र सारा हृदय, सारा प्राण, सारा बल र सारा शक्तिले उहाँको सेवा गर्न चाहनुपर्छ; तर यदि परमेश्वरको अनुग्रहले हामी त्यसो गर्न सक्षम हुन्छौँ भने, धर्मशास्त्रअनुसार गर्न मिल्ने एउटै कुरा उहाँको, र उहाँको मात्र प्रशंसा गर्नु हो। हामी पूरा हृदयले आज्ञा पालन गरौँ, तर आफ्ना प्रयासमा अलिकति पनि भरोसा नराखी। हाम्रो इच्छाले हामी आज्ञा पालन गर्छौँ, तर हाम्रो भरोसा ख्रीष्ट येशूमा मात्र हुनुपर्छ, जो हाम्रो निम्ति मर्नुभयो, गाडिनुभयो र जीवित भई उठ्नुभयो। किनकि उहाँको मृत्यु, गाडिनु र पुनरुत्थानद्वारा, र यी कुरामा हामी उहाँसँग एक भएकाले मात्र, हामी जीवनको नयाँपनमा हिँड्न र “उहाँका आज्ञाहरू पालन गर्न” सक्छौँ। अनुग्रहद्वारा मात्र, विश्वासद्वारा मात्र, ख्रीष्टमा मात्र हामी उद्धार पाउँछौँ र उहाँको आज्ञा पालन गर्ने क्षमता पाउँछौँ।
परमेश्वरका यी वचनहरूबारे सोच्दा तपाईंहरूलाई पनि त्यही आनन्द मिलोस्, जुन मलाई यिनलाई केवल सार्दा मिल्यो। साँच्चै, “परमप्रभुका शिक्षाहरू ठीक छन्, हृदयलाई खुसी पार्ने” (भजनसंग्रह १९:८)।
तपाईंहरूसँग कुनै टिप्पणी, अरू विचार, वा यही विषयमा मसँग बाँड्न चाहनुभएको केही छ भने, म तपाईंहरूबाट सुन्न साँच्चै चाहन्छु।
तपाईंहरू सबै आत्मिक बुद्धि र समझमा उहाँको इच्छाको ज्ञानले भरिनुभएको होस्, ताकि प्रभुको योग्य तरिकाले हिँड्न, सबै कुरामा उहाँलाई खुसी पार्न, हरेक असल काममा फल फलाउन र परमेश्वरको ज्ञानमा बढ्न सक्नुहोस्।
उहाँको सेवामा,
एक सहकर्मी