நம்முடைய அழுக்கான கிழிந்த ஆடை

பெரும்பாலான மனிதர்கள் தங்களுக்குத் தேவன் தேவை என்பதை உணர்ந்து, தேவனுக்கு முன்பாகத் தங்களைச் சரிப்படுத்திக்கொள்ள “ஏதாவது செய்ய” முயற்சிக்கிறார்கள். தங்களுக்கும் தேவனுக்கும் நடுவே தாங்கள் உணருகிற பிரிவினையைக் கடக்க ஒரு பாலத்தைக் கட்ட முயற்சிக்கிறார்கள். சிலர் மற்றவர்களுக்கு உதவுதல், ஏழைகளுக்குக் கொடுத்தல், இரக்கம் காட்டுதல் போன்ற நற்செயல்களினால் அதைச் செய்ய முயற்சிக்கிறார்கள். சிலர் மதக் கூட்டங்களுக்குச் செல்லுதல், ஜெபம், உபவாசம் போன்ற பக்திப் பழக்கங்களினால் முயற்சிக்கிறார்கள். சிலர் ஞானஸ்நானம், திருவிருந்து போன்ற மதச் சடங்குகளினால், தாங்கள் இனிமேல் தேவனுடைய தண்டனைத் தீர்ப்புக்குக் கீழிருக்கும் மரித்த பாவிகளாக எண்ணப்படமாட்டோம் என்று நம்புகிறார்கள். இந்த அடிப்படையில் – நம்முடைய சொந்தச் செயல்களின் அடிப்படையில் – நாம் தேவனிடம் சேர முயலும்போது, தேவன் அவைகளை “அழுக்கான கிழிந்த ஆடை” என்று அழைக்கிறார்; பின்வரும் வசனத்தில் இருப்பதுபோல:

செயல்களினால் அல்ல

மனிதன் தான் செய்யும் ஏதாவது ஒரு செயலினாலோ முயற்சியினாலோ தன் பாவ நிலையிலிருந்து தன்னைத் தானே இரட்சித்துக்கொள்ள முடியுமா? தன்னைத் தானே ஆவிக்குரியபிரகாரமாக உயிர்ப்பித்துக்கொண்டு, பரிசுத்தமான தேவனுக்கு முன்பாகத் தன் தண்டனைத் தீர்ப்பை நீக்கிக்கொள்ள முடியுமா? வேதம் என்ன சொல்லுகிறது?

பாவத்தினால் மரணம்

• எல்லோரும் ஆவிக்குரியபிரகாரமாக மரித்தவர்களாகப் பிறந்து, பாவத்தினால் தேவனிடமிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, அதனால் அவருடைய மகிமையை இழந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்

• கிறிஸ்து இல்லாமல் மரிக்கிறவன் “இரண்டாம் மரணமாகிய” அக்கினிக்கடலை அடைவான்

• தங்களைத் தாங்களே இரட்சித்துக்கொள்ள எதையும் செய்ய முற்றிலும் இயலாதவர்கள்.
  தங்களை இரட்சித்துக்கொள்ள அவர்கள் செய்யும் நீதியின் செயல்களெல்லாம் தேவனுக்கு முன்பாக அழுக்கான கிழிந்த ஆடையைப்போல இருக்கின்றன.