ખ્રિસ્તમાં વહાલા ભાઈઓ,
હું પ્રાર્થના કરું છું કે પ્રભુ તમને પોતાના વિષેના જ્ઞાનમાં બુદ્ધિનો તથા પ્રકટીકરણનો આત્મા આપે, અને તેમણે ખ્રિસ્તને મરણમાંથી ઉઠાડીને સ્વર્ગીય સ્થાનોમાં પોતાને જમણે હાથે બેસાડ્યા ત્યારે ખ્રિસ્તમાં જે મહાન શક્તિ પ્રગટ કરી, તે પ્રમાણે આપણ વિશ્વાસ કરનારાઓ પ્રત્યે તેમના પરાક્રમની અપાર મહાનતા વિષેના જ્ઞાનમાં તમે વૃદ્ધિ પામતા જાઓ. આપણે સૌ ઈશ્વરનું વચન પ્રાપ્ત કરીને તેમના પુનરુત્થાનના સામર્થ્યને શોધીએ, સમજીએ અને તેમાં ચાલીએ, તે માટે આપણે વધારે ખંતથી જ્ઞાનને સારુ પોકાર કરીએ, રૂપાની જેમ તેને શોધીએ અને દાટેલા ખજાનાની જેમ તેની તપાસ કરીએ.
“…તમારાં શુદ્ધ મનોને ઉત્તેજીત આપવા કહું છું કે, પવિત્ર પ્રબોધકોથી જે વાતો અગાઉ કહેવાઈ હતી તેનું અને પ્રભુ તથા ઉદ્ધારકર્તાની તમારા પ્રેરિતોની મારફતે અપાયેલી આજ્ઞાનું તમે સ્મરણ કરો” (2 પિતર 3:1-2), એવી ઇચ્છાથી હું મારા છેલ્લા પત્ર પછી ઘણા સમયથી બીજો પત્ર લખવા માગતો હતો, પણ તે માટે સમય કાઢવો મુશ્કેલ બન્યું. આ પત્ર પણ ક્યારેય ન લખાયેલો પત્ર બની ન જાય, તે માટે મેં મારી જૂની એકાંત-સમયની નોંધપોથીઓમાંથી એક કાઢીને, જાન્યુઆરી 1991માં ફળ આપવા વિષે પ્રભુએ મને જે વિચારો આપ્યા હતા, તે જેમ છે તેમ ઉતારી લેવાનું નક્કી કર્યું. મારી સાદી, સીધીસાદી રીતે બાબતોને જોવાની દ્રષ્ટિથી, તે આ પ્રશ્નનો ઉત્તર આપે છે: “આપણી પ્રેરક શક્તિ શી હોવી જોઈએ, આપણું લક્ષ્ય શું હોવું જોઈએ?” હું પ્રાર્થના કરું છું કે તે તમને કંઈક મદદરૂપ થાય. હંમેશની જેમ, હું ફક્ત એટલું જ માગું છું કે હું જે કહું છું તેનો તમે વિચાર કરો, અને પ્રભુ તમને સર્વ બાબતોમાં સમજણ આપે (પ્રેરિતોનાં કૃત્યો 17:11, નીતિવચનો 14:12,15, અયૂબ 34:3-4).
આપણા અસ્તિત્વનો હેતુ ઈશ્વરને મહિમા આપવાનો છે!!! હું ઈશ્વરને કેવી રીતે મહિમા આપું?
(રોમનો 8:28 – સઘળું… ફક્ત સહેલી બાબતો જ નહિ. 1 થેસ્સાલોનિકીઓ 5:18 – “દરેક બાબતમાં આભારસ્તુતિ કરો…”)
તો, જો હું ફક્ત બહુ ફળ આપું, તો તમે મહિમાવાન થશો અને હું મારા અસ્તિત્વનો હેતુ પૂરો કરીશ!!! તો પછી… હું બહુ ફળ કેવી રીતે આપું???
“જે મારામાં રહે છે અને હું તેનામાં રહું છું,
તે જ ઘણાં ફળ આપે છે;”
યોહાન 15:5
તો, જો હું ફક્ત તમારામાં રહું અને તમે મારામાં રહો, તો હું:
#1 બહુ ફળ આપીશ
#2 ઈશ્વરને મહિમા આપીશ!
તો, હું ખ્રિસ્તમાં કેવી રીતે રહું, અને તેમને મારામાં કેવી રીતે રહેવા દઉં? તમારું વચન શું કહે છે?
(અહીં “રહે છે” માટે મૂળ ગ્રીકમાં એ જ શબ્દ છે, જે યોહાન 15માં છે.)
જો બહુ ફળ આપવું = ઈશ્વરને મહિમા આપવો (યોહાન 15:8),
તો આપણો હેતુ બહુ ફળ આપવાનો છે.
જો આપણે ખ્રિસ્તમાં રહીએ અને તેઓ આપણામાં રહે, તેથી બહુ ફળ ઉત્પન્ન થાય છે (યોહાન 15:5),
તો આપણો હેતુ ખ્રિસ્તમાં રહેવાનો અને તેમને આપણામાં રહેવા દેવાનો છે.
જો તેમની આજ્ઞાઓ પાળવી એ જ તેમનામાં રહેવું અને તેમનું આપણામાં રહેવું છે
(1 યોહાન 3:24માં લખેલું છે તેમ),
તો આપણો હેતુ તેમની આજ્ઞાઓ પાળવાનો છે!!!
વ્યવહારુ ઉપયોગ: તેમના વચન પર પ્રાર્થનાપૂર્વક મનન કરીને ઈશ્વરને શોધવાને હું મારા જીવનની સૌથી પહેલી અગ્રતા બનાવીશ, અને જ્યારે પણ તેઓ બોલે, જ્યારે પણ તેઓ પોતાના આત્મા દ્વારા મને પ્રેરે, ત્યારે તેમની આજ્ઞા પાળવાનો મારો નિર્ણય છે. એથી ઓછું કરીને હું મારા અસ્તિત્વનો હેતુ જ પૂરો કરી શકતો નથી.
પણ યાદ રાખો કે સાંભળીને અને વિશ્વાસ કરીને “આત્મા વડે આરંભ કરીને” આપણે “હવે દેહ વડે સંપૂર્ણ” થતા નથી (ગલાતીઓ 3:2-3). જેમ આપણે કૃપાથી વિશ્વાસ દ્વારા ઉદ્ધાર પામ્યા છીએ, તેમ જ આપણે પવિત્ર પણ કરાઈએ છીએ; કલોસ્સીઓ 2:6 કહે છે તેમ: “તે માટે જેમ તમે ખ્રિસ્ત ઈસુ પ્રભુને સ્વીકાર્યાં છે તેમ તેમનાંમાં ચાલો”. તેથી, જોકે આપણે આપણા અંતરના સર્વસ્વથી તેમની આજ્ઞા પાળવાની છે, તોપણ આપણો ભરોસો કદી આપણા પર, આપણા પ્રયત્નો પર, આપણી જોવાની શક્તિ પર કે આપણી કરવાની શક્તિ પર ન હોવો જોઈએ. ફિલિપ્પીઓ 3:3 કહે છે તેમ, આપણે “ખ્રિસ્ત ઈસુમાં ગર્વ કરનારા તથા દેહ પર ભરોસો ન રાખનારા” હોવા જોઈએ, કેમ કે કંઈ પણ કરવાને આપણને સમર્થ કરનાર તેઓ જ છે, ફક્ત તેઓ જ. જો આપણે ઈશ્વરના વચનમાં જોઈએ અને તેમાં કંઈ પણ જોઈ શકીએ, તો આપણને ખાતરી છે કે એમાં આપણો કોઈ ફાળો નહોતો. યાદ રાખો, ઈસુએ પિતરને કહ્યું: “સિમોન યૂનાપુત્ર, તું આશીર્વાદિત છે કેમ કે માંસે તથા લોહીએ નહિ, પણ સ્વર્ગમાંના મારા પિતાએ તને એ જણાવ્યું છે” (માથ્થી 16:17). પિતર સમજી શક્યો અને પ્રભુએ તેની પ્રશંસા કરી, પણ તેનો યશ ઈશ્વરને આપવામાં આવ્યો. જ્યારે ઈશ્વરનો આત્મા આપણને કંઈક પ્રગટ કરે અને આપણી અંદર આજ્ઞા પાળવાની ઇચ્છા ઊભરાય, ત્યારે એ ઇચ્છા પણ આપણામાંથી આવતી નથી. “કેમ કે જે… તમારામાં ઇચ્છવાની… પ્રેરણા આપે છે, તે તો ઈશ્વર છે” (ફિલિપ્પીઓ 2:13). આપણો સ્વાભાવિક પ્રતિભાવ તો ઈશ્વર સામે બળવો છે, કેમ કે દૈહિક મન “ઈશ્વરના નિયમશાસ્ત્રને આધીન નથી અને થઈ શકતું પણ નથી” (રોમનો 8:7). તેથી, જ્યારે આપણને સમજાય કે આપણામાં ઈશ્વરની આજ્ઞા પાળવાની ઇચ્છા છે, ત્યારે તે પણ ઈશ્વરે જ આપણને આપેલી છે. છેવટે, જોયા પછી અને આજ્ઞા પાળવાની ઇચ્છા પામ્યા પછી, જો આપણે “તેમની આજ્ઞાઓ પાળવા” સમર્થ થઈએ, તો આપણને સમર્થ કરનાર ઈશ્વર જ હતા, ફક્ત ઈશ્વર જ. “કેમ કે જે પોતાની પ્રસન્નતા પ્રમાણે તમારામાં… પ્રયત્ન કરવાની પ્રેરણા આપે છે, તે તો ઈશ્વર છે”. હા, આપણે તેમની આજ્ઞા પાળવાનું પસંદ કરવું જોઈએ, અને આપણા પૂરા હૃદયથી, પૂરા જીવથી, પૂરા બળથી અને પૂરી શક્તિથી તેમની સેવા કરવાનો નિર્ણય કરવો જોઈએ; પણ જો ઈશ્વરની કૃપાથી આપણે તેમ કરવા સમર્થ થઈએ, તો પવિત્રશાસ્ત્ર પ્રમાણે કરવા જેવી એકમાત્ર બાબત એ છે કે તેમની, અને ફક્ત તેમની જ સ્તુતિ કરીએ. આપણે પૂરા હૃદયથી આજ્ઞા પાળીએ છીએ, પણ આપણા પ્રયત્નોમાં જરા પણ ભરોસો રાખતા નથી. આપણે આપણી ઇચ્છાથી આજ્ઞા પાળીએ છીએ, પણ આપણો ભરોસો ફક્ત ખ્રિસ્ત ઈસુ પર જ હોવો જોઈએ, જેઓ આપણે માટે મરણ પામ્યા, દટાયા અને પાછા સજીવન થયા. કેમ કે ફક્ત તેમનાં મરણ, દફન અને પુનરુત્થાનને લીધે, અને એમાં આપણે તેમની સાથે જોડાયેલા છીએ તેને લીધે જ, આપણે જીવનની નવીનતામાં ચાલી શકીએ છીએ અને “તેમની આજ્ઞાઓ પાળી” શકીએ છીએ. ફક્ત કૃપાથી, ફક્ત વિશ્વાસ દ્વારા, ફક્ત ખ્રિસ્તમાં જ આપણે ઉદ્ધાર પામ્યા છીએ અને તેમની આજ્ઞા પાળવાની શક્તિ પામ્યા છીએ.
મેં આ નોંધો ફક્ત ટાઇપ કરતી વખતે જેટલો આનંદ અનુભવ્યો, તેટલો જ આનંદ ઈશ્વરનાં આ વચનો પર વિચાર કરતાં તમે પણ અનુભવશો એવી હું આશા રાખું છું. ખરેખર “યહોવાહના વિધિઓ યથાર્થ છે, તેઓ હૃદયને આનંદ આપે છે” (ગીતશાસ્ત્ર 19:8).
આ વિષે તમારો કોઈ પ્રતિભાવ હોય, બીજા કોઈ વિચારો હોય, કે આ જ દિશામાં તમે મારી સાથે કંઈ વહેંચવા માગતા હો, તો તમારી પાસેથી સાંભળીને મને ખરેખર ઘણો આનંદ થશે.
તમે સર્વ જ્ઞાનમાં તથા આત્મિક સમજણમાં તેમની ઇચ્છાના જ્ઞાનથી ભરપૂર થાઓ, જેથી તમે સર્વ પ્રકારે પ્રભુને પ્રસન્ન કરતા, તેમને યોગ્ય રીતે ચાલો, દરેક સારા કામમાં ફળ આપો અને ઈશ્વરના જ્ઞાનમાં વૃદ્ધિ પામતા જાઓ.
તેમની સેવામાં,
એક સાથી સેવક